New Study Shows Global Warming May Push Temperatures Past Threshold for Human Survival


If we don’t cut greenhouse gases, it’s not just storms and rising seas we’d have to worry about. The heat alone could kill a lot of us.

If greenhouse gas emissions are not reduced, rising temperatures and humidity wrought by global warming could expose hundreds of millions of people worldwide to potentially lethal heat stress by 2060, a new report suggests.

The greatest exposure will occur in populous, tropical regions such as India, Southeast Asia, the Middle East, and Africa. But even in the northeastern United States, as many as 30 million people might be exposed at least once a year to heat that could be lethal to children, the elderly, and the sick, according to the new study.

It’s the first study to look at future heat stress on a global basis, says Ethan Coffel, a PhD candidate in atmospheric sciences at Columbia University, who presented the results on Monday at the American Geophysical Union meeting in San Francisco. Coffel and his colleagues used climate models and population projections to estimate how many people could face dangerous heat in 2060—assuming that greenhouse gas emissions continue to rise sharply on a “business-as-usual” course.

The findings are based on forecasts of “wet bulb” temperatures, in which a wet cloth is wrapped around a thermometer bulb. Whereas standard thermometer readings measure air temperature, a wet bulb measures the temperature of a moist surface that has been cooled as much as possible by evaporation.

That reading depends on both the heat and the humidity of the surrounding air. It’s generally much lower than the dry-bulb temperature, and it’s a better indicator of the humid heat that humans and other large mammals find hardest to deal with.

The normal temperature inside the human body is 98.6 degrees Fahrenheit, or 37 degrees Celsius. Human skin is typically at 35°C. When the wet-bulb temperature of the air exceeds that level, it becomes physically impossible for the body to shed its own metabolic heat and cool itself, especially by evaporating sweat. Even a fit individual would be expected to die from such heat within six hours.

Today, even in Earth’s hottest, muggiest spots, the wet-bulb temperature does not rise above 31°C. (The highest dry-bulb temperature ever recorded is 56.7°C, or 134°F.)

But a study published in October by MIT researchers found that by 2100, in Persian Gulf cities such as Abu Dhabi or Dubai, the 35°C threshold of human survival may occasionally be exceeded—again, assuming that greenhouse emissions continue to rise unabated.

Where Heat, Humidity, and People Intersect

In practice, wet-bulb temperatures below the 35°C threshold are dangerous for children, the elderly, people with heart or lung problems—or anybody actively working outside. By the 2060s, according to Coffel and his colleagues, 250 million people could be experiencing 33°C at least once a year. As many as 700 million could be exposed to 32°C. For many people, those conditions could be lethal.

“You have a large portion of the world that’s very densely populated and potentially at risk,” says Coffel. “Populations which right now work primarily outdoors and have very little access to air conditioning. It’s hard to function outdoors in those kinds of temperatures.”

The MIT study concluded that wet-bulb temperatures of 32°C or 33°C could be expected to arise later this century in Mecca, for example, where they might sometimes coincide with the Hajj, when millions of pilgrims pray outdoors all day long.

But as rising temperatures push more moisture into the atmosphere, particularly near warming oceans, spells of extreme heat and humidity will become more frequent and intense in many parts of the world. Even residents of cities like New York and London could encounter future temperatures that are near the limits of what their bodies can tolerate, according to the Columbia researchers.

“Local ocean temperatures can be a really big driver for the extent of these high heat and humidity events,” says co-author Radley Horton of Columbia. “How far inland away from the coasts will we see some of these really deadly high heat and humidity events penetrate? Will this impact where people are able to live?”

Bryan Jones, a postdoctoral fellow at the City University of New York who also studies future heat exposures but was not part of the Columbia study, said its “projections of exposure to extreme heat stress seem very reasonable. In fact, they may even be conservative, depending on how populations in West Africa, India, and Southeast Asia are distributed in the coming decades.”

Heat Is Already A Big Killer

Heat already kills more people than any other form of extreme weather. In the past decade, heat waves that featured wet-bulb temperatures between 29°C and 31°C have caused tens of thousands of deaths in Europe, Russia, and the Middle East.

Last summer more than 2,300 died from extreme heat in India, where air temperatures reached 122°F. High humidity and temperatures topping 116°F also proved deadly in Egypt this year. And work stopped for several summer days in Iraq while thermometers hovered around 120°F.

Air conditioning protects those who have access to it and can afford it. The spread of high-heat-stress events is likely to produce a surge in demand, says Horton. Air conditioners don’t function as efficiently in humid conditions, however—and as long as the electricity for them is generated with fossil fuels, they add to the underlying problem.

The other approach to coping with dangerous heat, Coffel says, is “reorganizing your society, like when you work outside, like giving people the day off when it’s hot.”

Neither air-conditioning nor staying inside is an option for other large mammals, which are affected by climbing heat and humidity in much the same way as humans. The impact on them is a “wild card,” says Horton. Little research has been done.



What is needed from the Paris climate change conference / Ban Ki-moon


Secretary-General of the United Nations
Nov 30, 2015
Source: LinkedIn

Today I am joining world leaders in Paris, along with 45,000 others — from civil society, businesses, media and more — to urge Heads of State and Government to forge a new global agreement on climate change.

People in towns and cities across the world joined together yesterday for a Global Climate March — biggest climate mobilization ever. While security precautions prevented the climate march that had been planned for Paris, this did not deter thousands of concerned citizens in many countries from showing their support for urgent climate action and making their voices heard.

I hope that leaders and negotiators will heed those voices — because the UN Climate Change Conference (COP21) happening here over the next two weeks offers an unprecedented opportunity to tackle the defining issue of our time.

In one way or another, we are all experiencing the effects of climate change, and these impacts will only increase. Yet climate change does not affect us all equally. Those who suffer first and worst are those who did least to cause it: the poor and most vulnerable members of society who are the least equipped to mitigate and adapt to this changing situation.

The price of inaction is huge.

Around the world, I have seen how floods, droughts, rising sea levels and increasingly severe storms are causing terrible harm, and prompting families to migrate, often at great peril.

Aside from the devastating human toll, the cost of disasters is huge: since 1995 – including earthquakes and tsunamis – disaster losses amount to between $250 billion and $300 billion annually. 

If left unchecked, the current course of climate change will alter life on Earth as we know it.

We must take urgent action now.

So what exactly needs to happen at COP21? 

First and foremost, we need the 195 governments that will attend along with the European to reach a new climate agreement that to reach a new climate change agreement that puts us on the road to keeping global average temperature rise below 2 degrees Celsius (3.6 degrees Fahrenheit) – beyond which there will be an increase in the risk of severe, pervasive, and in some cases, irreversible impacts. 

Paris must be a turning point, sending a loud and clear signal to citizens, markets and the private sector that the transformation of the global economy is inevitable, beneficial, and already underway.

In recent years we have seen a groundswell of momentum for action on climate change across all sectors of society — from individuals to governments to businesses. It is heartening to see a growing number of governments and companies taking steps to carve out a low-carbon future. They know the very real impacts of climate change, but they also embrace the effective, affordable solutions at our fingertips.

What’s more, companies that are taking action to reduce emissions and become more sustainable are finding it helps their bottom line. It makes business sense.

Ahead of COP21, almost all countries, as well as states, cities, business and investors, have come forward with comprehensive pledges and plans to reduce carbon emissions and bolster resilience. More than 180 countries have submitted national climate commitments. Developed countries have pledged to support the efforts of developing countries to move toward low-emission economies.

These are encouraging steps and I urge all countries to follow suit. 

No one, in any nation can avoid the impacts of climate change and we all have a responsibility – and an opportunity – to do something about it. So while leaders gather in Paris to chart the course ahead, let’s all help address climate change, starting today and wherever you are. From activities you can do easily at home, to how you can get involved with efforts organized in your community and beyond, get ideas for climate action here.

The Plagues of Global Warming

MalariaMosquito-Climate Change-600x397

By Elizabeth Kolbert, The New Yorker, 27 February 15
Source: Reader Supported News

The black rat—also known as the ship rat, the roof rat, and the house rat—is actually gray. It has large ears and a tail that’s longer than its body. The black rat (Rattus rattus) probably evolved in tropical Asia, and then was spread around the world by humans—first by the Romans and later by European colonists. According to Juliet Clutton-Brock, the author of “A Natural History of Domesticated Mammals,” it has been blamed for causing “a greater number of deaths in the human species than any natural catastrophe or war.” But perhaps the rat has gotten a bad rap?

A paper published the other day in the Proceedings of the National Academy of Sciences, which quickly made headlines all around the world, argues that the prevailing theory of how the Black Death spread is unfair to rats. Really, the authors of the study contend, the animal responsible was a Central Asian species like the great gerbil. (Great gerbils are only distantly related to the fuzzy rodents that American kids keep as pets, though they may look a lot alike to parents.)

The authors of the study were trying to address one of the mysteries about the Black Death. Why, after killing something like twenty-five million people in Europe in the mid-fourteenth century, did outbreaks of plague keep flaring up and then dying down again? (The Great Plague of London, in the mid-seventeenth century, killed roughly a fifth of the city’s population.) The prevailing theory is—or was—that bacteria responsible for the plague, Yersinia pestis, lived on Europe’s black-rat population. The rats transmitted the bacteria to fleas, which, episodically, transmitted them to humans. But the scientists who conducted the PNAS study concluded that there were no “permanent plague reservoirs in medieval Europe.”

Instead, they posit, the plague bacterium kept being reintroduced to Europe from Asia, where it lived on the native rodent populations. They came to this conclusion after comparing tree-ring records from Europe and Asia with records of plague outbreaks. What they found was that plague seemed to show up at port cities in Europe several years after climate conditions favored a burst of population growth among rodents in Central Asia. (This theory does not completely exonerate black rats, as they would still have helped their Asian rodent brethren spread the disease once it reached Europe.)

“We show that, wherever there were good conditions for gerbils and fleas in Central Asia, some years later the bacteria shows up in harbor cities in Europe and then spreads across the continent,” one of the authors of the study, Nils Christian Stenseth, a biologist at the University of Oslo, told the BBC.

Plague is no longer a worry in Europe, although there are still occasional outbreaks in other parts of the globe. What’s perhaps the most important insight from the study has little to do with Yersinia pestis or giant gerbils. It’s that climate and human health are, in significant though often roundabout ways, related. As the climate changes, this has important—and, at the same time, hard to predict—implications.

The list of diseases (and disease vectors) that could potentially be affected by climate change is a long and various one. It includes tick-borne diseases, such as Lyme disease, and mosquito-borne diseases—dengue fever, West Nile virus, malaria. It also includes waterborne diseases, such as cholera, and fungal diseases, such as valley fever. An upcoming issue of Philosophical Transactions B, a journal of Britain’s Royal Society, is wholly devoted to the subject of “climate change and vector-borne disease.”

Rising temperatures may already be contributing to the spread of some diseases, like chikungunya, a mosquito-borne virus that, not long ago, was confined to Africa and Asia. (The name of the virus, from Kimakonde, a language spoken in Tanzania and Mozambique, means “to become contorted,” which is what happens to the virus’s victims, who experience severe joint pain.) In recent years, cases have shown up in Italy and the Caribbean, and, just last year, in Florida. While the recent spread of chikungunya probably has more to do with global trade and travel than with climate change, the mosquito that transmits the virus seems to be able to survive in more and more places as the globe warms.

“All the blocks are falling into place,” Walter Tabachnick, the director of the Florida Medical Entomology Laboratory, at the University of Florida, told NPR a few weeks ago. “You’ve got to be worried about this.”

Which brings us back to giant gerbils. If the new PNAS study is correct, then millions in Europe died because the climate conditions were sometimes favorable for these rodents a quarter of the way around the world. The indirect nature of the connection makes it hard to foresee what warming will mean for human health, which—in case you needed it—is another thing to worry about.

Monsanto’s Trojan Horse will eat in EU Fields

Anti GMO vienna_march

24.02.2015 Author: F. William Engdahl

Monsanto just succeeded in getting a mammoth Trojan Horse inside the European Union. A rotten compromise has just been approved, amid great fanfare from both pro-GMO and anti-GMO sides, which will allow national governments to individually decide whether or not to ban GMO crops on their lands. The German Environmental Ministry immediately announced that it plans to introduce a German ban on planting of all GMO crops.
Sounds like a victory for sanity and a sound defeat for Monsanto of the USA, the world’s largest purveyor of patented GMO seeds and the toxic Roundup herbicide chemical paired to their seeds. In fact it is a stunning defeat and will result in a massive spread of GMO crops in the EU for the first time.

The EU Parliament in Strasbourg has passed a final law that allows member states to decide on the production of GMO, by 480 votes to 159, with 58 abstentions on January 13. It is being sold as a “win-win” when it is in fact a lose-lose. The strong EU resistance over more than two decades to the destructive spread of GMO crops has just crumbled and many believe the opposite has taken place.

The situation before January 13 in the EU was that despite a corrupt European Food Safety Authority in Brussels and despite corrupt EU commissioners who have repeatedly shown they are ready to compromise fundamentals of EU food security, health and safety, Monsanto and the powerful USA and EU agribusiness lobby that is so “persuasive” in the dark corridors of Brussels had only been able to get away with cultivation of one single GMO plant since 1998—Monsanto’s MON810 maize. And more than 90% of all EU MON810 GMO maize is being grown in Spain where Dutch and other giant agribusiness groups have enormous influence. The small remainder is grown in Portugal and the Czech Republic. ii

That meant that in practice before this new law, except for southern Spain, the EU was virtually GMO free. That was something Monsanto and their friends in the Rockefeller Foundation were not at all happy about. The GMO resistance of the EU was used by many smaller developing countries in Africa, Asia and elsewhere to argue for refusing to allow planting of GMO on their soil. Now Monsanto has just managed to ride a giant Trojan GMO Horse into the EU.

Devil in details

The devil is in the details of the new compromise law. Brussels and its corrupt EFSA has seven other GMO plants in the pipeline for approval for commercial cultivation aside from MON810. The new EU Parliament vote means that now those seven will likely begin to be planted on EU soil. The pro-GMO governments of Britain and Holland both are expected to OK GMO planting. Both are dominated by international agribusiness and pro-GMO companies like the Anglo-Dutch giant, Unilever.

The European Parliament’s Environment Committee voted last November to impose strong safeguards on GMO cultivation. But then the draft law went to the “Trilogue” – the European Council, the EU Commission and representatives from the Parliament – for amendment. Finally on December 3 a deal was forced through which stripped out most of the safeguards. While national GMO opt-outs remained, any such opt out will only be allowed under highly restricted circumstances.

Marco Contiero, Greenpeace EU agriculture policy director said, “Environment ministers say they want to give countries the right to ban GM crop cultivation on their territory, but the text they have agreed does not give governments a legally solid right. It ties their hands by not allowing them to use evidence of environmental harm to ban GMO cultivation. This leaves those countries that want to say ‘no’ to GMO crops exposed to legal attacks by the biotech industry.” The Green French Member of European Parliament, José Bové, a campaigner against GMO crops, adds, “In the short term, this change will allow multinationals like Monsanto to challenge national bans at the WTO or, if free trade deals like TTIP are finalized, in arbitration tribunals.”

The new law has eliminated and liability of farmers or GMO companies who plant GMO if their seeds are spread to neighboring farmland by airborne vectors, a common reality. As well the rules that govern EU trade will make it illegal for member states to control imports of GMO foods, even if they forbid their cultivation. Until now the only import of GMO was in the loophole agreement with the USA grain cartel that allowed animal feed containing GMO corn and soybeans to come into the EU. The new law will spread that to GMO crops generally that will now begin to be grown inside the EU for the first time on a large scale.

Peter Melchett of the UK Soil Association said the new law “fails to require countries to ensure that any GMO crops grown will not contaminate GMO free farms, nor to ensure that the cost of any contamination will fall on the shoulders of the GMO companies who own the patented products, not on farmers or food businesses that suffer from pollution. Indeed, the entire organic sector, growing rapidly in Europe and which may double by 2020, is in danger – as are the rights of anyone who wants to buy GM free foods.”

Certain is that this new rotten compromise will result in more proliferation of GMO crops and their toxic chemical glyphosate herbicides across the EU as now the situation will be exploited ruthlessly by Monsanto and company to establish “facts on the ground” and introduce GMOs as widely as possible with a minimum of regulation.

F. William Engdahl is strategic risk consultant and lecturer, he holds a degree in politics from Princeton University and is a best-selling author on oil and geopolitics, exclusively for the online magazine “New Eastern Outlook”.
First appeared: New Eastern Outlook

Read also:  GMOs in Europe
TTIP: Διατλαντική χαριστική βολή στη δημοκρατία
About TTIP


Γ3. Ευρωπαϊκή Ένωση και Κλιματική Αλλαγή

Η ΕΕ είναι η πιο πρόσφατη μορφή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) που ιδρύθηκε το 1950 και είχε ως στόχο να μην δαπανώνται οι «πολύτιμες» αυτές πρώτες ύλες σε πολέμους αλλά να τύχουν της δέουσας εκμετάλλευσης σε συνθήκες ειρήνης. Η αρχική εκδοχή της είναι ενδεικτική για τις πηγές πλούτου που διαθέτει ο πυρήνας της Ένωσης, για τα συμφέροντα που προασπίζει διαχρονικά και τα οποία  εξυπηρετεί η διεύρυνσή της.  

 Η ΕΕ όπως είδαμε, έχει επικυρώσει το Πρωτόκολλο του Κυότο και δεσμεύτηκε για την περίοδο 2013-2020. Στα πλαίσια των ευρωπαϊκών στρατηγικών για το 2020, στον τομέα της κλιματικής αλλαγής και της ενέργειας και πάντα με σκοπό την μείωση του κόστους από την αγορά καυσίμων το οποίο για το 2011 ανήλθε σε 388 δισεκατομμύρια ευρώ, έχει θέσει τους στόχους 20/20/20. Αυτοί μεταφράζονται σε 20% περιορισμό των εκπομπών σε σχέση με το 1990 για το σύνολο της ΕΕ, εξασφάλιση του 20% των αναγκών της σε ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές και μείωση της κατανάλωσης ενέργειας κατά 20% μέχρι το 2020[1].

 Οι στρατηγικές για την Ευρώπη του 2020 προβλέπουν επίσης «την έξοδο 20 εκατομμυρίων ανθρώπων από την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό μέχρι το 2020», όμως τα περίπου 20 εκατομμύρια ανέργων στις χώρες της ευρωζώνης τον Μάρτιο 2013, αφήνουν περιθώρια ανησυχιών για τις πιθανότητες επιτυχίας στην επίτευξη των στόχων γενικότερα.

 Επειδή δε το 2020 «για τους περισσότερους επενδυτές είναι προ των πυλών», σύμφωνα με τις δηλώσεις της Επιτρόπου για την Κλιματική Δράση Κόνι Χέντεγκααρντ, η ΕΕ μέσω της Πράσινης Βίβλου και θέτοντας ερωτήματα επιδιώκει να καθορίσει μέσα στο 2013 στόχους για το 2030, με την «κοινωνία χαμηλού άνθρακα» να τοποθετείται στο 2050[2]

 Όλες οι χώρες μέλη της ΕΕ, όπως και σε άλλους τομείς, υποχρεούνται να ενσωματώσουν στην νομοθεσία τους κάποιους κοινούς κανόνες που αφορούν στην κλιματική δράση και στην προστασία της στοιβάδας του όζοντος.[3]

 Οι επιδόσεις των χωρών της ΕΕ ποικίλουν όπως φαίνεται στον επόμενο πίνακα, με χώρες όπως η Δανία, η Σουηδία και η Πορτογαλία να θεωρούνται από τις «καθαρότερες» στον τομέα των εκπομπών. Άλλες -από τις οποίες εξαιρούμε τις  «οικονομίες σε μεταβατικό στάδιο» Εσθονία, Πολωνία, Βουλγαρία, Λιθουανία όπως τις ορίζει το Πλαίσιο για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ και την Ελλάδα που θα εξετάσουμε σε άλλο κεφάλαιο-, μεταξύ των οποίων η Ολλανδία, η Φινλανδία και η Αυστρία, καταλαμβάνουν πολύ χαμηλές θέσεις στον Δείκτη Απόδοσης Κλιματικής Αλλαγής (CCPI) 2013[4].

[Η κατάταξη (αριστερά) είναι η θέση από 4 ως 61 που καταλαμβάνει η χώρα μεταξύ 58 εξεταζόμενων χωρών. Οι θέσεις 1-3 έμειναν κενές για το 2013 αφού καμμία χώρα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις κατάταξης σε αυτές με τα κριτήρια που θα δούμε στο κεφάλαιο για την Ελλάδα.]

ΠΗΓΗ: Germanwatch-Climate Action Network Europe


Η ΕΕ εφαρμόζει από το 2005 το EU ETS, δηλαδή ένα «εσωτερικό» σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων το οποίο έχει επικριθεί εξαιτίας της αποτυχίας του να περιορίσει ουσιαστικά τις εκπομπές κι επιπλέον, το πλεόνασμα δικαιωμάτων ERU και CER που έχει συγκεντρώσει μέσω των μηχανισμών Καθαρής Ανάπτυξης CDM και Κοινής Εφαρμογής JI μεταξύ των χωρών μελών της, εξασφαλίζουν στις εταιρίες το δικαίωμα εκπομπών CO2 για μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς καμμία προσπάθεια περικοπών[5].

Οι περίπου 12.000 ευρωπαϊκές βιομηχανικές μονάδες που συμμετέχουν στο σύστημα (κυρίως τσιμεντοβιομηχανίες, χαλυβουργίες, διυλιστήρια και μονάδες παραγωγής ηλεκτρισμού), δεν μπορούν σε αυτήν την οικονομική συγκυρία να αποκομίσουν κέρδη από τις δημοπρασίες των ETS λόγω της πτώσης των τιμών και του πλεονάσματος στις διεθνείς αγορές, μέρος των οποίων (κερδών) θα υποχρεούνταν να επενδύσουν σε τεχνολογίες χαμηλού άνθρακα[6]. Ούτε λόγος για να επενδύσουν ίδια κεφάλαια τα οποία δεν μπορούν να αποσβέσουν σε μια αγορά σε κρίση.

Παράλληλα έχουν να ανταγωνιστούν τις τιμές των προϊόντων από τις ρυπογόνες βιομηχανίες των απαλλαγμένων από την δέσμευση περιορισμού των εκπομπών και την ανάπτυξη νέων τεχνολογιών αναπτυσσόμενων χωρών, οι οποίες έχουν στην διάθεσή τους ακόμα έναν παράγοντα ελαχιστοποίησης του κόστους –εκτός από την φθηνή εργασία, την οποία η ΕΕ δεν μπορεί ευθέως να υιοθετήσει και να εφαρμόσει σε όλες τις χώρες μέλη της.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέρριψε την απόσυρση δικαιωμάτων εκπομπών[7] τα οποία οι μεγάλες ευρωπαϊκές βιομηχανίες διακρατούν για να πουλήσουν όταν ανακάμψει το διεθνές χρηματιστήριο δικαιωμάτων εκπομπών και ανέστειλε τις δημοπρασίες τους, απόφαση που θεωρείται οτι σηματοδοτεί την αποτυχία του συστήματος EU ETS[8].

Αντί της απόσυρσης η Επιτροπή έχει επιλέξει την -εκλεκτική σύμφωνα με την υπόθεση που εξετάζει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο[9]– ανάπτυξη εμπορικών συνεργασιών κατά το δοκούν, με αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα -οι οποίες είναι πιθανόν να υποχρεωθούν με την σειρά τους στο εγγύς μέλλον, να περιορίσουν τις εκπομπές τους και να οδηγηθούν οι ίδιες στην απόκτηση ETS μέσω προγραμμάτων CDM. Ήδη η κινεζική αγορά άνθρακα μεθοδεύει την έκδοση εσωτερικών CER τα CCER (China CER) βάσει των οποίων τα προγράμματα που εκτελούνται από άλλες χώρες στην Κίνα και προορίζονται για την έκδοση Πιστοποιημένων Μειώσεων Εκπομπών (CER) θα μετατρέπονται σε CCER και έτσι θα μειωθεί το πλεόνασμα δικαιωμάτων και θα αυξηθούν οι τιμές στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή αγορά[10].

 Οποιαδήποτε χώρα τόσο στενά «δεμένη με την ευρωζώνη» όσο η Ελλάδα, «μπορεί να γίνει πύλη για επενδύσεις μεταξύ Κίνας και Ευρώπης», όπως τόνισε ο πρωθυπουργός της κ. Σαμαράς σε ομιλία του στην Κίνα[11]. Λόγω όμως αδυναμίας της Ελλάδας να επενδύσει οτιδήποτε, οπουδήποτε στην τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα, προφανώς οι ρυπογόνες χώρες που αποτελούν τροχοπέδη για την μείωση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου, θα αποτελέσουν άριστους προορισμούς επενδύσεων άλλων χωρών της ΕΕ σε πολλαπλά επίπεδα και τομείς.

 Παράλληλα είναι και πιθανοί αγοραστές ελληνικών επιχειρήσεων που θα αποκρατικοποιηθούν, αφού όπως ενημέρωσε ο πρωθυπουργός τους κινέζους επιχειρηματίες, μεταξύ των «κατάλληλων κινήτρων που εξυπηρετούν τις ανάγκες των επενδυτών», στους νόμους που ψηφίστηκαν, περιλαμβάνονται: «Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και η απλούστευση περιβαλλοντικών αδειοδοτήσεων».

Η μέθοδος του -εικονικού όπως αποδείχθηκε- περιορισμού των εκπομπών μέσω της σκόπιμης μείωσης παραγωγής, της μετεγκατάστασης βιομηχανιών σε αναπτυσσόμενες χώρες και της εισαγωγής  φθηνών προϊόντων που εφαρμόστηκε στην -παλαίμαχη των αποικιοκρατικών πολιτικών- Βρετανία, στην πραγματικότητα αύξησε αθροιστικά και εις βάρος των παγκόσμιων στόχων τις εκπομπές CO2[12], σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής της Βουλής των Κοινοτήτων για την Κλιματική Αλλαγή και την Ενέργεια[13], ενώ αύξησε και το «αποτύπωμα άνθρακα» της χώρας, δηλαδή:

    τις εκπομπές από την καύση ορυκτών καυσίμων για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας,

    τις μεταφορές μαζί με την ναυσιπλοΐα και την αεροπλοΐα και την βιομηχανική παραγωγή·

    τις άμεσες εκπομπές από την θέρμανση κατοικιών και επιχειρήσεων·

    δραστηριότητες όπως η γεωργία, η δασοπονία και η διαχείριση αποβλήτων και

    οι εισαγόμενες εκπομπές που είναι ενσωματωμένες στην κατανάλωση εισαγόμενων αγαθών και υπηρεσιών.

Η Βρετανία έχει θέσει από το 2011 τον εξαιρετικά φιλόδοξο στόχο της μείωσης κατά 50% των εκπομπών της μέχρι το 2025, όμως ως ένας από τους μεγαλύτερους εισαγωγείς «ενσωματωμένων εκπομπών», επικρίθηκε για την υποκριτική επίρριψη ευθυνών για την κλιματική αλλαγή σε χώρες όπως η Κίνα, πίσω από την οποία διασφαλίζει την δική της υψηλή κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών[14].

 Η επόμενη 19η Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή τον Οκτώβριο 2013, θα πραγματοποιηθεί στην Πολωνία, χώρα γνωστή ως μια από τις πλέον ρυπογόνες της ΕΕ, με τεράστια αποθέματα λιγνίτη (όπως η Ελλάδα) και φυσικού αερίου το οποίο σκοπεύει να εκμεταλλευτεί και η οποία έχει αιτηθεί από την ένταξή της, να της παρασχεθεί μεγαλύτερος χρόνος για να συμμορφωθεί με στόχους του 20/20/20, ενώ πρόσφατα αντιτάχθηκε στην υιοθέτηση του Οδικού Χάρτη για τις Μειώσεις των Εκπομπών μετά το 2020[15].

Ποικίλα και πολυεπίπεδα μέτρα και σταθμά παγκοσμίως και εντός της ΕΕ, πάντα ανάλογα με την διαπραγματευτική δύναμη της κάθε χώρας η οποία εξαρτάται από τον βαθμό ενεργειακής, παραγωγικής, οικονομικής και πολιτικής αυτάρκειας -ή επάρκειας.

Διαφεύγει της προσοχής των κυβερνήσεων, των βιομηχανιών και γενικότερα όσων τοποθετούν υπεράνω όλων τον πλουτισμό,  οτι ο πλανήτης και η ατμόσφαιρα δεν έχουν σύνορα και οτι η Γη είναι ένα ενιαίο περιβάλλον κι ένας ζωντανός οργανισμός. Η πλειοψηφία, το 99% κατά μια άποψη, των κατοίκων της Γης δεν αποκομίζει κανένα κέρδος από την καταστροφική εκμετάλλευσή της, παρά την ευρύτατη και βαθύτατη διαστρέβλωση των δεδομένων με σκοπό την δημιουργία αναγκών, εντυπώσεων και συμπερασμάτων.

Αντιθέτως, η ανθρώπινη ύπαρξη έχει κοινή μοίρα και ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι αλληλένδετος με τον πλανήτη που μας φιλοξενεί και προς τον οποίο οφείλουμε σεβασμό.




[Από τις παλαιές χώρες-μέλη της ΕΕ, οκτώ (μεταξύ τους και η Ελλάδα) έχουν ήδη υπερκαλύψει τους στόχους τους βάσει του Κυότο, ενώ επτά απέχουν ακόμη. Για την Ελλάδα, η στόχος του Πρωτοκόλλου του Κυότο είναι να περιορίσει στο 25% την αύξηση των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου μεταξύ του «έτους βάσης» και της περιόδου 2008-2012. Το 2010 το επίπεδο των εκπομπών ήταν μόνο κατά 10,6% υψηλότερο από ότι το έτος βάσης (δηλαδή εντός του στόχου), εξέλιξη που σε κάποιο βαθμό πρέπει να αντανακλά και την υποχώρηση της οικονομικής

[3]  EC Climate Action (26.4.2013)

[4]  Germanwatch (14.5.2013)

[5]  Sandbag (15.5.2013)

[13]  House of Commons, Energy and Climate Change Committee (23.5.2013)